ΣΤΙΧΟΙ

Όχι δεν είναι (ναι)
Οι Χαμένοι Ποιητές μας
Ρέκβιεμ
Κορμί Βελούδινο
Το Ξέρεις Πως
Υποκρινόμενος Επαναστάστης
Είναι Κάτι Παιδιά
Πόλεμος
Άσπρη Σκόνη
 
 

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ
 
 
 

Όχι δεν είναι ερωτικό
τραγούδι για σένα
Δεν μιλάει για ειρήνη
τη ζωούλα μας που σβήνει

Το τραγούδι μου μωρό μου
από σένα για μένα
στην πρώτη του αναπνοή
μωρό σε γέννα

Δεν μιλάει για στρατούς
για μικροαστικούς λαγούς
Δεν μιλάει για πατρίδες
τις χαμένες μας ελπίδες
Δεν μιλάει για πυρηνικά
και του κράτους τα παρανοϊκά.

Δεν μιλάει για κουλτούρες
εθνικοσοσιαλμουρμούρες
Δεν μιλάει για υποκρισία
και του έθνους την λογοκρισία
Δεν μιλάει για αυτοκτονία
τον συνειδητό  αντιρρησία

Για τα ψυχιατρεία του κράτους
όλα το νομικά εγκλήματά τους
για τα κλουβιά που κλείσαν τα ονειρά μας
για το σκοτάδι που γεμίσαν την καρδιά μας
Για το κεφάλαιο που φτιάχνει μηχανές
για τον φασισμό που δίνει διαταγές
για τους χαφιέδες με την ρουφιανιά
του ταΐζουν χοντρά αφεντικά

Με τους χαμένους ποιητές μας
ενώνουμε τις φωνές μας
θέλουμε ζωή ελευθεριακή
όχι επιβίωση δουλεμπορική
Δε ζούμε στη σκιά κανενός κερατά
παίρνουμε τη ζωή στα χέρια
όχι στου κόσμου τη μιζέρια

Δες δεξιώσεις με σαμπάνιες
διπλωματικές καμπάνιες
δες πως χτίζονται οι εκκλησίες
να φοβόμαστε δικές τους αμαρτίες
Δες τους εμπόρους με τα ναρκωτικά
γλοιώδη ερπετά , φτηνά ηρεμιστικά
Δες τη δικαιοσύνη του εκλεγμένου δυνατού
Που ξεσπάει στην πλάτη κάθε απεργού

Νύχτα που χάθηκε
και συ πίνεις ακόμα
τίποτα δεν στάθηκε
αγκαλιάζεις ένα πτώμα

Είναι ώρες που κοιτάς το ταβάνι
δεν έχεις βγάλει μιλιά
γιατί ρε φίλε , γιατί να το κάνει;

Η ζωή του μικρά φώτα
ξεφτίλα για δουλειά
αφεντικά που κοιτάζουν πρώτα
κίτρινα χαρτιά μιας εξουσίας
Κι αυτός απόβλητος
εχθρός της νομιμότητας
φίλος της εχθροπραξίας
Στα δεκάξι του κλέφτης
και χρήστης ηρωίνης
σε μια κοινωνία που θέλει μόνο να δίνεις
Κι εμείς κι εσείς
που τα βλέπουμε όλα αυτά
αθεράπευτα , άρρωστα μυαλά
που φτιάχνουν νεκρόφυλλες καταστάσεις
μέσα σε μια στείρα μήτρα
πως μπορείς να αντιδράσεις
Κι η  μοναξιά το ψέμα
φουλάρι από αίμα.
Μας πείσανε αδερφέ μου , μας πείσανε;

Να `χρεσαι σα ροδάνθη πεταλούδα
σκορπώντας γύρω σου ερωτικές μυρωδιές
Η θάλασσα που αγριεύει λαξεύει το κορμί μου
να γίνεται στιλπνό, στιλπνό να ξεγλυστράς.

Κι έμοιαζε πλατίνα η κάθε σου ματιά
κι έμοιαζε ελπίδα των ματιών σου η φωλιά.
Σ` ένοιωθα μέσα μου να φωλιάζεις και να σφίγγεις
κορμί βελούδινο , διάφανο στο φως.

Άνοιξη είπες κι έγινες ένα μικρό φυλλαράκι
ποδοπατημένο από βουή και μηχανές.
Στις έρημες αμουδιές της αγκαλιάς σου
ζευγάρια να χάνονται το συνάντημα του έρωτά σου.

Το ξέρεις πως η ηρωίνη σκοτώνει
ξέρεις ποιός πουλά την λευκή σκόνη
ξέρεις στην Αφρική πεθαίνουν παιδιά
ρατσισμός φασισμός , σάρκα λευκιά.

Το ξέρεις αλλά φοβάσαι
μόνος λες πως θα `σαι
Βγες άνθρωπε στους δρόμους
με της καρδιάς τους νόμους

Το ξέρεις πως σου μιλάνε για παιδεία
μας διασύρουν στην εθνική πορνεία
Το ξέρεις πως σου μιλάνε για πατρίδα
κομπιούτερ κανονίζουν κάθε μας ελπίδα

Το ξέρεις πως σκοτώνονται ερωτευμένοι
στους πολέμους που κάνουν οι χορτασμένοι
Το ξέρεις πως αυτοκτονούν φαντάροι
στη ειρήνης το χατζάρι.

Το ξέρεις πως τα ανθρώπινα δικαιώματα
κρύβονται πίσω απο δολοφωνημένα πτώματα
Το ξέρεις πως εργάτες χάνουν τη ζωή στα γιαπιά
πλουτοκράτορες ξεζουμίζουν ανήλικα παιδιά

Δως μου την καρδιά σου
χάρισέ μου τα όνειρά σου
να σου μιλήσω για επανάσταση
των χαμένων ρόκερ την ανάσταση

δως μου το χρήμα σου
δως μου το ποίημα σου
να σου μιλήσω για φιλοσοφίες
αιώνια γαλήνη που θα βρείς στις θρησκείες

Πλησιάζει το κτήνος
την ψυχή  μου θέλει το κτήνος
Υποκρινόμενος επαναστάτης
της ζωής μας αφέντης κι επιστάτης

Γίνε μαριονέτα το θύμα
ανδροκρατούμενο κτήμα
να σου μιλήσω στην τρυφερή ματιά σου
πως καταστρέφω την δύναμη  της γεννιάς σου

Είπα σήμερα να ερωτευθώ
το ουράνιο τόξο της νύχτας
να φύγω και να λυτρωθώ
στης αγάπης τη δίψα

Μπαρ γεμάτα φώτα λησμονιάς
έξω αλυχτά ο αλήτης κι ο φονιάς
Η βροχή ξεβάφει τους τοίχους
ακούω της καρδιά σου τους χτύπους

Εκεί κάτω πονάνε κάτι παιδιά
δεν έχουν ελπίδα καμμιά
τους τα κλέψανε όλα πια
τα σκουπίδια στοίβα στην Ακρόπολη μπροστά

Καμμένα του μυαλού μου τα δάση
στου κόκκινου φεγγαριού τη χάση
Πύρινη ηλιαχτίδα με τυφλώνει
ο χαμένος έρωτάς  σου με σκοτώνει.

Τριγυρνώ στην πόλη απελπισμένα
φίλοι κι όνειρα χαμένα
η ζωή μου όλη μια αρένα
τα νεύρα μου είναι τσακισμένα

Πόλεμος - πόλεμος
ποιοί τον κάνουν;
Πόλεμος - πόλεμος
ποιοί το θέλουν;
Τα απάνθρωπα τα κτήνη
που βιάζουν την ειρήνη
κρεμάνε την ελευθερία
τα χρυσοδάκτυλα θηρία.

Το ατσάλι ξερνά φωτιά
καίγεται η νύχτα.
Μωρά παιδιά γυμνά
το αίμα λιώνει την χειμωνιά.
Αίμα για σιδερένια πουλιά
τα παιδιά δεν έχουν σχολειά
Αίμα για ατσάλινα τείχη
και 'μεις μια ζωή στη φρίκη

Η φτώχεια χαροκαμένη
μάνα συντριμένη
Το νερό μολυσμένο χρόνια
το ψωμί πάει στα κανόνια
Αρρώστεια πόνος δυστυχία
χωρίς γιατρούς τα χωριά.
Το κορίτσι μου κρυώνει και πεινά
για τα πετρέλαια ποιός μας ματοκυλά

Σε γνώρισα απόβραδο με ρίγη
όργωνες τους ουρανούς
νιώθοντας κάτι να σε πνίγει
Κόκκινες οι κόρες των ματιών σου
πόθοι αγίνωτοι των ονειρικών σου.
Δεν πρόλαβες δύο λόγια μοναξιάς
στο πρόσχημα κάποιας φευγάτης αγκαλιάς.
Σε πλησίασα φοβισμένα και δειλά
σε παρακαλώ να σου κρατήσω συντροφιά

Κι άρχισες δυνατά να με χτυπάς
μοναχικά να μ`αγαπάς
όχι, όχι δεν θέλω να πεθάνω μόνη
πάρτε απ`τις φλέβες μου
της μοναξιάς τη σκόνη

Μάυρη φλέβα τα όνειρά σου
κρύα βελόνα τρώει τα σωθικά σου.
Το ξέρω θα σε ξαναβρώ στη γωνιά
να φτύνεις αίμα κι όνειρα παλιά
μαχαίρι να μου δίνεις
λίγο λίγο ολοένα να σβήνεις
Σε πλησίασα φοβισμένα και δειλά
σε παρακαλώ να σου κρατήσω συντροφιά